Een ochtend staat soms als een kogel maar je wond is enkel achterwaarts leesbaar   Je lichaam verbreekt zich ieder ogenblik en begint als een einde onvoltooid verklaard   De koning laat zich langzaam voortdragen onzichtbaar het stof, dat valt van zijn purper kleed.

Midnight lunch with a pig-like albatross this is a deep deep forest in the dark story not the additional ceiling-peeling The day was long, as ever, the time a mantra I walked the whole way, the way walked into me the four thousand of me – and many others of them – who were not…

Versluit het woord en spreek ongehoord   Ben de steen het zijn alleen   Leef als glas lichter dan was.

Wanneer niets nog nieuw is het lopen stil, de dagen brak gevaar ontzegd, een loos getal geteld koud brood gedacht, alsook verhaal gegeven het verven moe, in kleur geschoten kort zwaaigebaren maken naar de gewonden en verzuchten in herhaalde innerlijkheid   Wanneer alles nog anders is het beeld verdraaid, zijn huis ontstoken een vers gevierd…

Eén blik naar binnen volstaat: koud zand voldoet niet meer of men moet zijn vallende tijd langzaam laten liggen en wachten op verheffing danwel bloedgeraas   In het interieur dat zich heeft ontzet wil dat – wanordelijk vertaald – zeggen: Probeer te maken wat er gemaakt is eet wat er gezien is en spreek opnieuw…

Hier ben je in mijn tuin waar het blad zo definitief breekt dat het breekt en de grond ziet woord voor woord stam in stam   Zijnsgelijke ben je niet nog niet of als vraag langzaam in de dood gesloten?   Die verse broodkruimels in de sneeuw, ze nemen goed vocht op.

Mooi kalm zoals die mandarijnen daar liggen maar waarom moeten die chrysanten zichzelf zonodig verraden?   Zo volkomen doodgeknuffeld kun je maar één keer zijn om – in je paasbest getroffen – ogenblikkelijk te demaskeren en ontelbaar de laatste zin te spellen vlak voordat deze zich uitspuwt   Meer van minder kan het niet worden,…

De tijd zal het leren leren de tijd het besef dat kruipen een beweging is van voor-zijn tot na-zijn onderwijl bekennend: Ik ben het die is als God zo onzichtbaar   Maar de mens is zijn brood verteert zichzelf vergeet zichzelf en plakt pijn op zijn vragen het oog in de morgen sterft terug in…

Achterwaards gegaan beweeglijk maar taaldood als vergeten stooizout de aanlandende warmte negerend en kalm ontladen zoals soms de graseter staat op het hellend vlak van bewustzijn   Dooi plaagt de aanspreker zijn ontzielde blik wordt niet geschraagd door volheid, stapvoets en ontregelend gedogen of het mes erin, denkt hij, en likt gelaten de dauwdruppels van…

You are my little bumble-bee! I know i will have to trust thee so c’mon and lay your hands upon me my eyes will sink in infinite blood and we will become so fertile that even the infidels shall have some questions The sky screamed for help when i met you for i did saw…